Ojj tak mnie złapało jakoś, czuję się taka sama :/ Dzisiaj spędziłam z mężem aż dwie godziny i znowu siedzę sama, jutro tak samo.. Policzyłam mu już nawet ile razy on miał noc a ile jego zmiennik i wyszło, że tamten nie miał żadnej, a mój mąż 8 i tylko 3 razy w ciągu dnia.. Zadzwoniłam i mu to powiedziałam, a on się tylko wkurza na to, przez co atmosfera w domu jest super, a w pracy się nie odezwie, złożył podanie na inne stanowisko tam i dowiedział się, że chcieliby go, ale z kolei nie znajdą innego kierowcy, oczywiście nie pójdzie powalczyć o swoje..
A ja się boję, że jak zacznę rodzić w nocy, jego nie będzie i nawet do szpitala nie zdąży dojechać.. i znowu się czuję taka sama :/
Potem mu cały czas mówię, że będę go potrzebować po porodzie i on ma prawo wziąć na mnie L4 na 2 tygodnie, to mówi, że tak nie może, że go zwolnią.. że coś wymyśli..
Jasne! Nie mam już siły i zostało mi tylko ryczeć.. Nie potrafię go zmobilizowac..
Na szkole rodzenia też siedzę jak bubek sama od 4 spotkań, jutro znowu..
Wiem, że się użalam nad sobą, że on musi pracować, że później ma 2 dni wolne plus weekend (ale tyle rzeczy się uzbiera teraz, że i tak czasu nie będzie), że inni mają gorzej i nie mam co narzekać.. mama mi zawsze pomoże, przyjaciółka też.. po prostu mi smutno jak muszę siedzieć bez niego w domu ech.. a jak jest to się spinamy o byle co, bo on jest zmęczony, a ja wymyślam co trzeba zrobić, kupić i jeszcze bym chciala do kina albo gdzieś wyjść.. a on marzy tylko o tym, żeby odespać.. i rozmawiamy o tym, ale co mi po tym "wiem, nie jestem takim mężem jak byś chciała" to mnie dobija jeszcze bardziej :/
Wyczerpała mi się chyba bateria i nie ma mi kto jej podładować :/