martag wiem co czujesz, wiem też że to nie przejdzie, z czasem nauczysz sie znowu usmiechać , zaczniesz mieć plany , marzenia ale na to przyjdzie czass....ja nieraz potrafiłam WYĆ cała noc , nic nie pomagało , no ...może tutaj te cudowne dziewczyny... które rozumieją co czujemy . Ogolnie to wszystko w nas pozostaje ..rozpamiętujemy ..co by było gdyby.. ale to nie ma sensu . Z upływem czasu to wiem . Nieraz sobie myśle co tam w niebie robi moje dzieciątko ale czym dłużej myśle tym tutaj na ziemi jest mi ciężej - a tego co sie stało już nic nie zmieni. Wiem , wiem że to trudne , niezrozumiałe i wogóle do dupy.Nie chodzi mi tutaj o zapomnienie bo DZIECKA straconego nie można i nie wolno zapomnieć , ale zobaczysz z upływem czasu będzie coraz lepiej - i wiem co mówię. Ja sobie nieraz myślałam ,, a teraz to nie boję sie śmierci bo czeka tam na mnie moje dzieciątko ,, ale takie destrukcyjne myślenie wywołuje złe emocje tu na ziemi , w codziennym życiu.Kurcze masz czas na żałobe , na smutek na łzy ...ale uśmiechnij sie troszku- proszę.
U mnie tak gorąco że chyba se wyro wystawie na balkon , bo zdechnąć można.