Dzieki kobietki naprawde milo miec wsparcie u kogo kto rozumie. Bo moj maz... nie rozumie. On mysli ze ja zajmujac sie dzieckiem i domem, do tego CHORYM dzieckiem ktory 8 razy dziennie wymaga cwiczen rehabilitacyjnych ktore i dla mnie sa takim wysilkiem fizycznym ze ledwo po nich dycham, ja mam czas zeby odpoczac. Jeszcze slysze krzywe uwagi "czemu o siebie nie dbasz?". Jak 4mies temu zjechal na kilka dni i chcial wyjsc na kolacje to sie wstydzil ze z zaniedbana zona idzie, ale nawet mu przez mysl nie przeszlo zeby pomoc. I co najlepsze... on dziecko widzial DOŁOWNIE kilka razy. podliczajac wszystkie dni od naroidzin Adama- moze 3 tyg spedzil z malym. A takto caly czas na delegacji. A kiedy powiedzialam mu ze chce jeszcze jedno dziecko to mi oznajmil zebym nawet nie snila bo on nie ma zamiaru miec juz dzieci. Bo przeciez ON tyle przezedl z malym nerwow ze ma dosyc!!!! Tylko ze to JA(!!) bylam przy Adasiu tyle razy w szpitalu i spalam po tydzien czasu nieraz wiecej na twardym krzesl,e przy lozeczku szpitalnym, jadlam same bulki bo nie bylo nikogo kto by mnie zmienil przy Adamie na chocby jedna noc, na chocby pore obiadowa!! A jak z placzem dzwonilam zeby wracal bo juz nie mam sil, ze sie slaniam, to mi mowil ze dam rade.... Ja byl.am przy 2 operacjach na przepukline i musialam patrzec na moje cierpiuace dziecko, ja znosze rehabilitacje i wszelkie konultacje specjalistyczne, ja przechodzilam przez kazda kolke, wymioty, choroby, zaparcia i wszyskie nieprzespane noce....... A on wtedy spal po 9 godzin i mylal tylko zeby skonczyc prace. Juz nie mam do niego sil.
Przepraszam za te wylewane zale ale komu ja moge sie wyzalic... Nikomu. Rodzina meza - szkoda gadac. Moja- mowi mi ze dorola jestem, mam rodzine i musze sobie poradzic.
Co do dbania o siebie... iwerzcie mi, staram sie jak moge. Czasem zwyczajnie nie mam czasu...