24magda09 - wierz, bo nadzieja umiera ostatnia
![Smile :) :)]()
Ja też myślałam, że nigdy mi się nie uda. Że koleżanki wszystkie będą w ciąży, będą miały dzieci, a ja będę wiecznie tą "która się stara o dziecko". Po ostatniej stymulacji (gdy hiperka dała w kość, a nie wiedziałam jeszcze o ciąży) powiedziałam, że więcej nie podchodzę do stymulacji. To była ostatnia i jeżeli się nie uda to decydujemy się na KD. Albo w ogóle na adopcję.
Mój mąż też nie rozumiał przez co przechodzę. Nie bardzo szło gadanie z nim na ten temat, nawet gdy chodziło mi tylko o "pogdybanie". Albo mówił "będzie dobrze", albo "oj nie świruj". Jak miałam 3 razy hiperkę, to gdy wracał po pracy do domu to mówił "cały dzień siedzisz w domu, mogłaś obrać chociaż ziemniaki"
![Big Grin :D :D]()
. A mówiłam mu, że tak źle się czuję, że nawet tego nie mogę zrobić.
Dopiero jak miał 3 tygodnie wolnego na Święta BN i zobaczył dzień po dniu jak cierpię od hiperki, jak wymiotuję itd. to chyba dopiero do niego dotarło, że to nie przelewki i robił za mnie wszystko, bez słowa skargi. Nawet zauważał, że mam bardziej lub mniej wzdęty brzuch. Cud Wigilijny trwa do dziś
![Wink ;) ;)]()
Fakt, nikt nas nie rozumie tak dobrze, jak druga kobieta, która przez to przeszła. Ale jesteśmy silne i damy radę. Dni słabości, płaczu, marudzenia są nam potrzebne, bo musimy dać ujście naszym uczuciom, myślom itd. Nie da rady i nie można tego trzymać w sobie. Dlatego warto albo tu się wyżalić, albo iść na spacer i się wykrzyczeć
![Wink ;) ;)]()
Już we wtorek beta - wierzę, że będzie pozytywna
![Smile :) :)]()