Zabierałam się by napisać już jakiś czas temu, ale jakoś nie miałam „weny” odwagi, ochoty… a jednocześnie chciałam porozmawiać z kimś kto przeżył to samo co ja, wie co czuję, przezywam, jak bardzo mi brak niuni i jaką mam w sobie pustkę. Dziś byłabym w 13 tygodniu, niestety nie było mi to dane… termin miałam na 17 października, ale niestety los nie był dla nas łaskawy. Tracić naszą dzidzię zaczęłam 15 marca, zabieg zrobiony miałam 20 marca. Minęło nieco ponad dwa tygodnie, ja nadal płacze, jestem często smutna, zła na świat, na okrucieństwo losu, bo dlaczego znów mnie spotkało coś złego… życie jest nie sprawiedliwe i nigdy nie będzie-to wiem, ale miałam nadzieję, że to zło mnie ominie, czasem wierze bardzo mocno, że będzie dobrze, ze kolejnym razem się uda, że dzidzia się pojawi, będzie zdrowa, silna i gotowa przeżyć -a czasem łapie doła i nie wierze w nic… nie potrafię słuchać o ciążach – szczególnie w moim bliskim otoczeniu. Brałam witaminy, kwas foliowy, dbałam o siebie dodatkowo jak się dowiedziałam że jestem w ciąży i na nic to… i jak to jest, gdy ktoś nie dba o siebie i dzidzie i rodzi ją zdrową…
Mam nadzieję, że pomoże mi korespondencja z Wami, że dowiem się wielu cennych informacji i więcej będę wierzyć niż wątpić…
Pozdrawiam…
Ela