My chodzimy do lekarza razem. Przez całą wizytę M. jest ze mna w gabinecie. No, jak miałam badanie na fotelu to tylko mu powiedziałam "nie patrz", no i jaha że nie zagladał, w końcu to średnio romantyczne równiez dla Niego. W tym czasie grzecznie sobie siedział, a ja za parawanem, tylko kostki pewnie było widać. Poza tym uczestniczył w rozmowie, w sumie sam miał kilka pytań, co mnie bardzo zaskoczyło, ale było mi miło, że sie interesuje. A potem jak było usg przezpochwowe (w sumie 3 razy na takim byliśmy) no to zawsze miałam sukienkę trochę dłuższą, no i M. musiał podejśc do monitora, niestety, no ale wiadomo, "nic co ludzkie, nie jest nam obce", że tak zacytuję, no i on też sobie zdaje sprawę, że może być to dla mnie krępujące, ale nie daje po sobie poznać "dziwności" tej sytuacji i w sumie wychodzimy z gabinetu na haju. Myślę, że gdybym mu teraz powiedziała, że idę sama to byłoby mu przykro. Ale gdyby nie chciał iść, to myślę, że bym to uszanowała, choć na początku próbowała przekonać.
Jeśli chodzi o poród, to ja chcę, żeby on ze mną był. Jest mi najbliższy na świecie, więc albo on, albo nikt. I wiem, że bardzo mi pomoże, bo jest dusza-człowiek, i jedno jego "wszystko będzie dobrze" działa na mnie jak balsam. Cieszę się, że M. tez chce, gorzej, gdyby nie był zdecydowany. Wtedy pewnie bym zacisnęła zęby i uszanowała decyzję.
O to cały jest ambaras, żeby dwoje chciało na raz. Nic na siłę.