Widze ze piszecie o ciezkich sytuacjach.
Powiem wam ze jestesmy sobie w stanie poradzic chyba ze wszystkim :-)
A to moj przyklad. Zaszlam w ciaze z Vikim jak Alex ma 9 miesiecy, bardzo chcielismy I sie cieszylismy. Jakis miesiac przed porodem dostalismy wypowiedzenie, bo wlasciciel chcial zmienic chate, mielismy sie wyprowadzic do 1 marca...viki mial niecaly miesiac, moj m pracowal od rana do wieczora ja sama pakowalam wszystko przy Vikim ktory plakal co chwile I przy biegajacym Alexie.
Nie znalezlismy mieszkania do wynajecia wiec staralismy sie o mieszkanie od miasta, tylko ze na jakis miesiac musielisny sie przeniesc do b&b pokoj na 3 pietrze, krecone strome schody, lazienka wspolna, kuchnia wspolna :/
Wszyscy w jednym pokoju... Przy przeprowadzcce nikt nam nie pomogl :/:/ dzieci wyly w aucie a my wozilismy bo oczywiscie dowiedzielismy sie gdzie mamy isc w dniu zdania kluczy... Byla masakra ale przezylismy.
Zreszta jak juz bylismy w yym b&b to tez nylam sama I glupie robienie obiadu sprawialo taki trud ze masakra, bo wnkuchni nie bylo gdzie dzieci wsadzic taka mala byla a znowj samych ich zostawoac nie.moglam wiec latalam jak perszing... Wyjscie na spacer , masakra... Schodze na dol wkladam dziecko do wozka I mu sie ulalo, znowu z dwojka do gory I przebieranie. Wozek mialam podwojny szsroki trzykolowiec ale co z tego jak tu krzywe chodniki I mi sie przechylal, musialam albo przesadzac siedzenia co bylo ciezkie jak sam alex wazyl jakies 15 kg albo soe wyginac.
Dodam tylko ze jestem po 7 operacjach na biodra... Do tej pory mam z nimi problemy, bola masakrycznie.
Tak wiec kochane, jak musicie to sobie poradzicie ze wszystkim, jak nie ma wyboru to noc nie zmienicie ;-)
Ja wiem ze jak mam liczyc to najlwpiej na siebie.
Nawet to ze teraz jest u mnie mama to tak naprawde mi przeszkadza, bo ja czekam az ona pomoze I tak w kolko l.
Tak wiec od konca sierpnia jestem sama z m I wroce do normalnosci.