Szczerze powiem ci, że nie ma co podziwiać. To nie jest pozytywne nastawienie. To jest presja, która mówi że jak się nie uda to będzie koniec świata. Całe zycie moi rodzice chcieli abym wszędzie była we wszystkim na 1 miejscu, najlepsza itp i nie mówię bo są teraz super rodzicami ale niestety dorobiłam się nerwicy lękowej i perfekcjonizmu. Od kilku dni mam straszne lęki czy będzie ciąża czy nie. (To nie jest zwykły stres. To są masakryczne kołatania serca, lęk taki że chcesz dzwonić po karetkę żeby ktoś ci pomógł) Jak nie to załamka a jak tak to ogromny strach, że znowu poronię. To byłby 3 raz...nie wiem czy bym to zniosła...
Wychowano mnie tak, że np jak był jakiś konkurs/zawdody to musiałam wygrać bo wygranie=pochwałą a np 2 miesce mimo, że równie świetne to = ciągłe słuchanie a nie da się lepiej? Czemu to nie ty zajęłaś 1? Więc niestety ale to nie jest pozytywne myślenie. To jest przymus działania ponad swoje możliwości. Tu napisałam w tkaim kontekście bo wiadomo ciąża to nie wyścig, nie wiadomo kiedy kto zajdzie ale myślę, że w miarę sensownie przekazałam to co miałam na myśli.