Ale ja bym rozgraniczyla bycie mężem a bycie ojcem. Mój tata był mega kobieciarzem, zostawił mamę jak byłyśmy mamę, ale do samego końca był najlepszym tatą na świecie, odwiedzał nas,zabierał na wakacje, chodził na zebrania szkolne, ganial kolegów którzy mi dokuczali, bardzo nas kochał- wiem o tym.
Tak samo mój były mąż...świetny tata, oczywiście są drobne zgrzyty dotyczące rozbieżności naszych norm wychowawczych nie do pogodzenia bo on nie jest wogóle otwarty na dialog czy współpracę. Ale kocha dziewczynki bardzo, one wiedzą że mają tatę, wiedzą kto jest ich tatą, tęsknią za nim gdy długo nie widzą, zabiera je na działke, pokazuje różne rzeczy. A gdybym ja miała oceniać go jako męża to bym powiedziała że facet który jest ojcem moich największych skarbów jest zarazem największym emocjonalnym nieszczęściem jakie mnie spotkało. Nie oddalabym mu dzieci, nie jest matką, nie oganralby tego co ja muszę ogarniac, ale w roli stereotypowego taty się sprawdza- nie miga się od alimentów, poczuwa się, już teraz jest i może być tylko lepiej.