Poradźcie coś bo chyba zaczynam wariować!
Ciężko opisać moją sytuację w kilku słowach więc będzie to długi post.
Bardzo nie lubię gdy teściowa opiekuję się moim 7 miesięcznym synkiem. Nie mam problemu żeby dać dziecko komuś innemu na ręce, np. często proszę ojca dziecka żeby się nim zajął, nierzadko opiekuję się dzieckiem więcej niż ja, mam wtedy czas żeby zrobić coś innego czy zwyczajnie odpocząć (ale zdarza się też że potrafię mu odmówić gdy chce nakarmić czy przewinąć synka ponieważ czuję że to moja chwila na spędzenie czasu z dzieckiem a on wtedy może odpocząć), moja mama też bardzo często pomaga przy synku ale potrafie jej odmówić wzięcia małego na ręce (gdy np. on siedzi grzecznie u mnie na kolanach, jest spokojny i zadowolony, bawi się zabawką a moja mama podchodzi i chce go wziąć), nie mam też problemy gdy synka nosi moje rodzeństwo, szwagierka, ciocie czy nasi znajomi. Jedyny problem jest gdy synkiem chcę się zająć moja teściowa. Zacznę od tego że w trakcie ciąży bardzo się rozchorowałam. Syn jest wcześniakiem, oboje cudem przeżyliśmy a ja przeszłam kilka operacji i ponad dwa miesiące spędziłam w szpitalu. Kilkukrotnie słyszałam że mogę nie przeżyć, dochodziło do takich sytuacji że pisałam list pożegnalny do synka przed operacją. Doświadczyłam wielu cudów i jestem za to ogromnie wdzięczna. Po wyjściu ze szpitala nie mogłam sama opiekować się synkiem, nosić go czy karmić piersią. W tym czasie narzeczony opiekował się mną i dzieckiem a gdy wracałam do szpitala czy jeździłam na rehabilitację korzystaliśmy z pomocy teściowej. Niestety doszło do mnóstwa dziwnych sytuacji które zmieniły obraz teściowej w mojej głowie. Gdy wyszłam ze szpitala i przyjechałam odebrać synka ona płakała że go zabieram (niby że będzie tęsknić za nim), gdy przyjeżdżaliśmy z synkiem do teściowej ona sadzała mnie na kanapie, robiła mi herbatę i zabierała synka pod swoją opiekę. Często musiałam wołać kilka razy żeby mi go przyniosła, doszło też do sytuacji że wręcz musiałam wyrywać jej dziecko z rąk a ona zawsze miała jakieś ale ( ale ja go tam zaniosę, ale jeszcze go przewinę). Wszystko robione z troską o mnie ale ja gdy z czasem zaczęłam czuć się lepiej i wracać do formy tym bardziej chciałam sama opiekować się synkiem i nadrobić stracony czas. I tu zaczynają się schody. Teściowa jest z natury opiekuńcza (mojego narzeczonego cały czas traktuje jak małe dziecko, zawsze musi wiedzieć gdzie jest, robi mu kanapeczki i kroi na malutkie kawałki itp.). Mi nigdy to nie przeszkadzało, narzeczony sam potrafił się obronić gdy jego mama przesadzała. Ale gdy zaczęła nadmierną troskę okazywać mojemu dziecku, ja czuję że muszę go przed nią chronić. Chcę wiedzieć wszystko: ile spał, jadł, gdzie z nim jedziemy itp. Tesciowa nie ma swojego życia, nie pracuje, jest samotna, w ogóle nie wychodzi z domu, nie ma żadnych pasji czy koleżanek. Jej całym światem były dzieci a teraz mam wrażenie że jej jedynym źródłem szczęścia jest wnuk. Jest też osobą bardzo strachliwą, boi się wszystkiego, ma problem z załatwieniem najprostszych rzeczy. I tak samo traktuje wnuka. Dochodziło do sytuacji gdy zabroniła otwierać przy nim lodówkę bo się zaziębi czy otwierać jednocześnie dwa drzwi od samochodu bo go przewieje. Czuję się przy niej jak wyrodna matka bo ja hartuje moje dziecko, zabieram na spacer w mrozie czy nie biegnę na każde jego pisnięcie. Teściowa nie pozwala mu zapłakać a gdy to się zdarzy wymyśla że na pewno boli go brzuszek. Przez to wszystko z dużą niechęcią jeżdżę do teściowej, robię to tylko dla mojego narzeczonego ale każda taka wizyta jest dla mnie stresująca. Wiem że gdy tylko wejdę do jej domu ona rzuci się w stronę mojego synka i zaraz będzie chciała go wziąć na ręce. Czuję brak swobody, cały czas teściowa siedzi przy moim synku. Odkąd czuję się lepiej nie zawsze mam ochotę oddawać go wszystkim, chcę się nim nacieszyć czy pochwalić, chcę też wzmocnić naszą relację matki z dzieckiem. Mały jest bardzo pogodnym maluchem, do każdego się uśmiecha i nikogo się nie boi. Mam bardzo trudną sytuację gdyż jestem nieuleczalnie chora i mimo że teraz moje zdrowie jest stabilne, w każdej chwili może się pogorszyć. Wiem też że czekają mnie kolejne operacje. Chcę się opiekować synkiem dopóki jestem w stanie ale szczęście macierzyństwa przysłania mi ciągła "walka" z teściową o synka. Mam wrażenie że wychowuje go w trójkącie: ja, narzeczony i teściowa. Rozmowy o tym nic nie pomagają bo teściowa mówi że robi to z troski. A dla mnie to stres i problem. Nie chcę czasu jaki mi pozostał spędzić na ciągłym tłumaczeniu teściowej że teraz nie dam jej mojego synka na ręce bo sama chcę się nim nacieszyć. Ostatnio doszło do kolejnej przykrej dla mnie sytuacji gdy trafiłam do szpitala na oddział ratunkowy a gdy wróciłam teściowa nawet się mnie nie zapytała jak się czuje, czego się dowiedziałam, co dalej z moim leczeniem itp. Potrafiła za to 10 razy powtórzyć że pierwsza wiozła mojego synka w nowym wózku. To jeszcze bardziej utwierdziło mnie w przekonaniu że moje emocje i obawy nie są wyssane z palca. Rozmawiam o wszystkim z narzeczonym, on mnie wspiera i trzyma moja stronę ale też czasami mówi że przesadzam i uczepiłam się jego mamy. Czuję że czasem przemawia przeze mnie zazdrość ale też wiem że w moim przypadku każda chwila z synkiem jest na wagę złota i dopóki jestem w stanie chcę sama się nim zajmować. Przez teściową macierzyństwo bywa dla mnie stresujące, jedyne co mnie pociesza w jej przypadku to to że nie zrobi krzywdy mojemu dziecku. Wiem też że więcej dzieci nie będę miała. To wszystko jest bardzo trudne. Co o tym myślicie?
Manipulantka. Na Twoim miejscu nie jeździłabym tam wcale. Ta baba nikogo nie szanuje, liczy się dla niej tylko czubek własnego nosa. Przekracza Twoje granice, Ty jesteś matka I najlepiej czujesz co dobre dla Twojego dziecka. Widzę, że czujesz to z ta kobietą i z pewnością się nie mylisz, bo jako matka intuicyjnie wiesz kogo unikać. W takich sytuacjach nie ma kompromisów, bo to babsko będzie wykorzystywało Twoje wątpliwości i Twoja dobroć skoro rozważasz co jest lepsze, tłumaczysz jej zachowania itp.
Sama mam 2 dzieci i choruje. Niestety ale mieszkam tez z taką żmija i non stop jestem postawiona w głupich sytuacjach. Jednak choroba ostatnio daje mi siłę, aby pognać to falszywe dziadostwo jak najdalej od mojej rodziny. Kiedyś miałam takie same wątpliwości jak Ty. Jednak wielokrotnie juz się przekonałam, że osoba której nie mogę zaufać i która dosłownie knuje przeciw mnie nigdy nie będzie dobra dla moich dzieci, pomimo tego że przybiera maskę najmilszej na świecie i jest slodkopierdzaca. Dla mnie sytuacja jest jasna.
Co do męża.. Mój nadal nie umie sobie poradzić w sytuacji sprzeciwu odnośnie zachowań tej osoby, chyba nie wierzy w to że był manipulowany i nadal postępuje tak jak mu wbito do głowy. I właściwie opowiada się po mojej stronie itp, ale widzę ile go to kosztuje emocjonalnie, on ma wpojone posłuszeństwo, ma wpojone, że jest cos winien tej babie, że to co ona robi to taki pewniak, tak powinno być, ma wpojone to że wiecznie go ktoś ocenia. I gdy to widzę to mam ochotę kopnąć babę w dupsko i nie zamierzam takiemu komuś powierzać dzieci. Nigdy nie zostawiam ich samych na dłuższy czas, staram się wcale, ale czasami na 1 min zdarzy się, bo człowiek nie rozerwie się. Gdy jest w naszym towarzystwie to staram się od razu ja zastopowac jak zaczyna się szarogęsić. Ona mnie nienawidzi. Widać to w zachowaniach i w stosunku do mnie przy innych, ale pomimo to jak coś potrzebuje to potrafi się łasic..
![Nauseated face :nauseated_face: 🤢](https://cdn.jsdelivr.net/joypixels/assets/8.0/png/unicode/64/1f922.png)
![Face vomiting :face_vomiting: 🤮](https://cdn.jsdelivr.net/joypixels/assets/8.0/png/unicode/64/1f92e.png)
człowiek bez skrupułów, egoistka, strasznie fałszywa osoba i nie zamierzam dopuścić do tego aby miała wpływ na moje dzieci, bo pomimo tego, ze nie skrzywdzi ich fizycznie, to wytresuje na swoje pieski, a tego nie chce.
Zazdroszczę Ci, że nie musisz mieć takiego kontaktu
Chociaż ostatnio myślałam nawet nad przeprowadzka aby mnie nie mdliło przy każdym wychodzeniu z domu i kontakcie z rzepem. Sama na pewno się nie odczepi, a nie chce mi się szarpać wiecznie z głupkiem, dla którego to rozrywka. No ale nie wiem.. bo niestety mamy trochę skomplikowana sytuację, nie tylko miejsce zamieszkania ale i praca na miejscu i trzeba pilnować tego co jest. Gdybym miała wyprowadzić się z dzieciakami to mąż by musiał zostać.. Także ten.. tak źle i tak niedobrze
![Face with rolling eyes :rolling_eyes: 🙄](https://cdn.jsdelivr.net/joypixels/assets/8.0/png/unicode/64/1f644.png)
Rob to co uważasz. Masz do tego prawo.
Moje dzieci mają kontakt z tym babskiem, ale tylko pod moją kontrolą, bynajmniej w tym najmłodszym okresie. Później będzie inaczej, nie jestem alfa i omega i nie zabronię jak będą same chciały, ale nie zamierzam przed nimi też ukrywać i udawać, że sytuacja jest idealna. Będą znały moje zdanie o tej osobie.
![Woman shrugging :woman_shrugging: 🤷♀️](https://cdn.jsdelivr.net/joypixels/assets/8.0/png/unicode/64/1f937-2640.png)