Witam raz jeszcze...
Przeczytalam wszystko co tu zostalo napisane, dziekuje za poswiecenie mi czasu i odpowiedzi. Dziekuje tez za linki do pomocnych mi stron. To nie tylko depresja byla przyczyna checi aborcji, a wszechogarniajaca samotnosc w takiej sytuacji byla konsekwencja depresji. Nie jestem przeciwniczka aborcji i nigdy nie wydawalabym o nikim tak kategorycznych sadow i to nie tylko doswiadczona bardzo niechciana ciaza, ale po prostu taki mam charakter i mnie w zyciu nauczono, zeby nigdy nie potepiac. Latwo jest to robic z pozycji wygodnego fotela. Rzadko pokazuje swoja niechec do ludzi, ale przperaszam, nie moge sie powstrzymac, ten pan tu piszacy, jego wypowiedzi i agresywna wrecz wytrwalosc w mierzeniu wszystkiego w kategoriach czarne - biale, napawa mnie obrzydzeniem. Mam nadzieje, ze to tylko hormony szaleja i depresja. Wczoraj mialam wziac cytotec, dzis rano pojsc na zabieg. Nie zdecydowalam sie, a pomogla mi podjac te decyzje moja matka, ktora namawiala mnie do aborcji.... Wole chyba zyc z depresja i leczyc ja, niz z wyrzutami sumienia, ktorych zadna psychoterapia czy farmakologia nie bylaby w stanie zagluszyc. Poczulam jakas ulge po miesiecznym miotaniu sie i wreszcie zdecydowaniu sie na cos. Ale do radosci mi zdecydowanie daleko... Nie czuje nic do tej ciazy i nie wiem czy pokocham to dziecko. Znajomosc siebie, swojego negatywnego podejscia do macierzynstwa od zawsze, jak i negatywne uczucia do ciazy nie wskazuja, zeby mialo sie cos zmienic. Na adopcje raczej sie nie zdecyduje, ja rozumiem wszystkie argumenty za, ale po prostu z pewnych wzgledow adopcja odpada. No chyba, ze naprade znalazlabym sie na skraju zalamania, to sami zabiora mi dziecko. Biore ten ciezar na siebie i chociaz wiem, bez zadnej juz histerii i spazmow, ze zycie tak naprawde przegralam, to ide sie wlasnie z nim zmierzyc.
Pozdrawiam