@Bunia10 to forum każdej z nas dało mnóstwo wsparcia
![Smile :) :)]()
A myślę,że ile dajesz...tyle dostajesz. Tak to działa u mnie w prywatnym życiu. A płacz ile wlezie, bo jakby nie było, to oczyszcza troszeczkę. Zresztą dziwiłoby mnie to, gdybyś nie płakała...to po prostu naturalne:/ A my,każda, która przeczytała o Twojej stracie, wspieramy Cię i Ci współczujemy.Nie każda to napisze(choć każda to myśli),bo czasami lepiej milczeć,niż pocieszać...
Ważne jest to,żeby nie tracić nadziei. Owszem..mamy dzieci,ale to nie oznacza,że nie mamy prawa mieć marzenia,by mieć więcej
![Smile :) :)]()
Punkt widzenia zawsze zależy od punktu siedzenia
A ja jeszcze Wam napiszę o swoich ostatnich rozkminkach. Temat żalu do tych, które są w ciąży,że im się udaje,a nam nie...itd. Ja się zorientowałam,że nie mam w sobie tego odczucia, bo ja, jak się dowiaduję,że ktoś jest w ciąży, szczególnie ktoś mi bliski, to zwyczajnie się o niego martwię. Nie umiem się cieszyć przez te obawy. Myślę,że osoby mi bliskie mogą to nawet odczuć. Że podchodzę z mocną rezerwą,aż dziecko się nie urodzi. Wtedy dopiero autentycznie się cieszę, czasami sobie popłaczę...ale już nie ma miejsca na to, co mogłam czuć przy informacji o ciąży
![Wink ;) ;)]()
mam nadzieję,że rozumiecie moje wynurzenie
![Wink ;) ;)]()