Cóż mogę dodać, też wyobrażałam sobie cuda niewidy. A nawet nie wyobrażałam, nikt mnie nie ostrzegł, nie uprzedził, jak trudne jest karmienie piersią i jak okropny jest połóg. Żyłam cukierkowym wyobrażeniem karmienia piersią. Wszyscy straszyli porodem a ja miałam więcej problemów po niż w trakcie.
Przy pierwszej córci nie miałam brodawek. Zupełnie, wklęsłe a nawet jak się pojawiały, to maciupkie. Zuza nie mogła złapać olbrzymiej piersi w nawale, a przecież taka pierś bywa bardzo duża, twarda, ślizga i nie ma szansy, żeby niewprawna buzieńka sobie z nią poradziła ot tak. Miałam ogromne szczęście natknąć się na jedną, jedyną pielęgniarkę, która widząc moją desperację postanowiła mi pomóc. Mąż kupił osłonki, pielęgniarka stała z boku ze strzykawką z mlekiem (bez igły), dolewała mleczko po kapturku, żeby dziecko zassało gumę (przed czym się broniło) i tak po dwóch godzinach płaczu mojego, płaczu Zuzi, spocone wszystkie trzy jak myszy w końcu się udało. Kapturki towarzyszyły nam 3 miesiące do dnia, kiedy zapomniałam je zabrać na wychodnym i musiałam podać pierś bez kapturka. Zuzia na początku się buntowała ale w końcu głodna była i się udało. Karmiłam dwa lata. W międzyczasie zafundowałam sobie zapalenie piersi (fiszbiny w staniku), na szczęście kapusta i Zuza szybko pomogły i wyleczyłam się dosłownie w dwa dni.
Przy drugim dziecku nie spodziewałam się w ogóle problemów, w końcu miałam dwuletnie doświadczenie, brodawki były już nieco lepiej przygotowane, co mnie mogło zaskoczyć? Tymczasem Jagódka poharatała mi sutki w przeciągu kilku dni i to tak strasznie, że ponadrywała mi do połowy brodawki. Okazało się, że ma krótkie wędzidełko, źle chwyta, zanim się zorientowałam było za późno. Doszedł mega nawał, nie mogłam nosić stanika, inaczej brodawki się nie goiły, wszystko gniło i się babrało, pojawiła się ropa. Koszmar. Jakby mało było problemów, z niewyjaśnionych dla mnie przyczyny miałam nadwrażliwe brodawki. Każde, nawet najmniejsze muśnięcie związane było z ogromnym bólem. Jakby ktoś ciął je żyletka... Przed każdym karmieniem wyłam ze strachu przed bólem, malutka płakała głodna a ja zbierałam się długo i długo zanim podałam pierś. W międzyczasie dostałam zapalenia piersi, tym razem z gorączką niemal 40 stopni. Nie byłam na to wszystko przygotowana. Po dwóch miesiącach poszłam z dzieckiem na kontrolę i całe szczęście. Pediatra obejrzała mnie, wybiła z głowy odstawienie od piersi (w desperacji kupiłam już mleko), zaleciła zakładanie kapturków (miałam na wszelki wypadek kupione ale nie przeszło mi przez myśl, że mogą pomóc), wietrzenie piersi i po kolejnym miesiącu brodawki się zagoiły, nadwrażliwość zaczęła ustępować. Trzy miesiące chodziłam po mieszkaniu rozebrana do majtek. Mleko było wszędzie, ciekło po meblach, zalałam nim łóżko, siebie, dziesiątki pieluch, podkładów, ubrań, spałam na ręcznikach a ono ciekło litrami... To były bardzo, bardzo trudne początki. Do dziś została lekka nadwrażliwość ale jestem w stanie ją ignorować. To niewielka cena jaką płacę obecnie za cudowne chwile, zarezerwowane tylko dla mnie i dla niej. Cycuś jest dobry na wszystko :-)
Gdyby zapytać, dlaczego się nie poddałam, nie znam odpowiedzi. Czułam, wewnątrz mnie, gdzieś głęboko, że muszę wytrzymać, że moje mleko, moje ciepło i moja bliskość są najlepszym co mogę dać dzieciom. Byłam i jestem przekonana, że żałowałabym całe życie, że nie wytrwałam.
Mam wrażenie, że młode mamy spodziewają się od życia, że będzie łatwe i przyjemne. Nie radzą sobie z niepowodzeniami, nie walczą, łatwo ulegają wpływom. A przecież każda z nas ma swój rozum i to co najcenniejsze - instynkt. Więcej zaufania do siebie samej a będzie łatwiej obrać drogę.
Nie ma górnej granicy karmienia piersią. Nikt jeszcze nie odważył się definitywnie i stanowczo określić, kiedy należy przestać. Wszystko to są gdybania, zalecenia, nie podparte satysfakcjonującymi badaniami a cała reszta jest budowania na społecznie przyjętych normach. Ktoś, gdzieś, coś wymyślił ( z resztą za x lat i takie tezy można obalić), wszyscy uznają to za normę do kolejnego przewrotu. Wiadomo, że mleko modyfikowane nie jest identyczne z mlekiem kobiety. Nie zawiera hormonów, nie ma zmiennego składu dobowego, miesięcznego, nie zawiera przeciwciał. Twierdzenie, że to jest to samo, jest bzdurą albo chwytem marketingowym. Inne jest ułożenie dziecka, inne ssanie, inne trawienie.
Mamy roczniaków butelkowych chwalą się, że ich dzieci przesypiają całą noc. Co z tego? Moje w nocy dopija ale przecież liczyłam się z niedospaniem i zgodziłam się na nie jeszcze zanim zaszłam w ciążę. Moja córeczka i tak zacznie spać w nocy, kwestia czasu a bliskość jakiej teraz doświadczamy nie da się niczym zastąpić. Czuję, że tak trzeba, że tak jest dobrze i ... jest dobrze :-)