Ja też czasem się denerwuję zbytnio czymś, ale akurat przy odpieluszkowaniu naprawdę trzeba być cierpliwym.
Ja już na długo przed tym, jak zdjełam pieluszki kupiłam nocnik i tłumaczyłam do czego jest i czasem siadał synek nawet w ubrankach. Jak skończył 2 latka, to przestałam w domu zakładać pieluchę. Synek chodził w majtkach i spodenkach. Przez tydzień nie zdążał wołać na nocnik. Czasem go sadzałam, ale bał się chyba wysikać, bo czasem nasikał parę kropelek do nocnika, a potem jak go ubrałąm, to robił w majteczki. Ja za te parę kropel chwaliłam go bardzo i też dawałam nagrodę - żelki :-). Jak siedział na nocniku, to umilałąm mu czas ksiazeczkami, piosenkami (mój jedyny wierny fan ;-)) A jak miał mokre spodnie, to mówiłam ze smutkiem, że szkoda, że miał takie ładne i czyste, a teraz są takie mokre i osiusiane :-(. Po tygodniu synus załapał, zaczął zdążac (oprócz paru wpadek) i odblokował się i siusiał do końca. Przez jakiś czas dawałąm nagrody, a potem przestałam, gdy stało sie dla synka normalne, że robi do nocnika. Zaraz potem też zaczął robić kupkę do nocnika, bo najpierw tez nie mógł się odblokować. Jak zrobił pierwszą to było wielkie wydarzenie i spodobało mu się.
Narazie zakładam jeszcze pieluszkę do spania, ale niedługo chyba zacznę próbować nie zakładac.