U mnie też duchota niemożebna, choć słońca nie ma. Jakoś mi dziś trochę lepiej, choć piersi dalej bolą. Godzinę temu była położna i trochę mi je rozmasowała. W życiu bym nie pomyslała, że coś takiego mnie spotka - weterankę karmienia. Boli jak czort. W moim przypadku laktator nie pomaga, bo piersi mam przez ten nawał pokarmu wielkości niemal arbuzów (brrr) i jakoś nie chcą za bardzo wchodzić w laktator. Przerażająco to brzmi, mam nadzieję, że niedługo minie. Z Michałem nie miałam takich problemów i teraz też nic nie wskazywało, że się pojawią, bo Marek też wciąż je.
Gaga lekarz przy porodzie mi mówił, że dziecko może zmienić pozycje w brzuszku nawet w trakcie porodu a co dopiero wcześniej. Mi też się wydawało, że na tym etapie to już tak ciasno, że się nie da przekręcić...
Słowiczku - jeżeli chodzi o Michała, to zaskakuje mnie na każdym kroku. W ogóle nie pokazuje po sobie zazdrości. Wynosi mi pampersy do kosza, przynosi małemu zabawki, żeby nie płakał, nakręca mu pozytywkę. Przytula go ciągle i gładzi po główce. I mówi, że jak mu rączki urosną, to go będzie nosił (tak mu tłumaczę: że teraz nie może, bo ma za małe rączki). Jedyne co, to chce ze mną spać. Nawet nie przytulać się, tylko być na jednym tapczanie. Mój Tomek wyemigrował na podłogę, Michał śpi na tapczanie, a ja w nogach z Markiem. Teoretycznie mały śpi w łóżeczku, a koło mnie w trakcie karmienia, ale ponieważ je całą noc, to ja podsypiam z podkurczonymi nogami, żeby nie pokopać Michała.